zaterdag 23 mei 2015

Opruimen (voor de zoveelste keer)

Vandaag is het 3 jaar geleden dat ik terugkeerde naar Noorwegen. Toen ik hier naar toekwam had ik een rugzak en een kleine koffer bij me met kleding en de dingen die echt belangrijk voor me waren. Een paar maanden later reed ik met een lege Touran naar Nederland en kwam deze volgeladen terug. 13 verhuisdozen als ik het me goed herinner en nog wat los spul. Inmiddels heb ik er de afgelopen jaren weer heel wat bijgekocht en gekregen. Is mijn woonruimte weer aardig vol aan het raken, en niet in het minst mijn hoofd ook.

Tijd voor een rondje ruimen dus.

Eerst ben ik maar eens grondig door de kledingkast gegaan. Dat ging lekker. Het leverde en hele vuilniszak op met kleding. Deels nog te hergebruiken dus dat gaat in de kledingcontainer en sommige dingen gewoon weg. Daarna was mijn boekenkastje aan de beurt. Een Ivar ooit gekocht, want praktisch en niet duur. Maar nu stoort het me al een tijdje dat het er zo rommelig uitziet. Dus alle boeken over in een dichte kast en ook een stapeltje dat de deur uit mag.
Doordat ik in mijn kledingkast zo lekker plek had gecreëerd konden daar mijn ordners in. Hoog tijd om die ook een keer uit te zoeken, maar dat komt later wel eens een keertje. Maar waar ik nu de rest moet laten?

Zoals je ziet een stapeltje ´nog te lezen´, een stapel biebboeken. Omdat de bieb verhuist is de uitleentermijn liefst 4 maanden! Nog zo´n ik.ea ding voor rommeltjes en wat dierbare prullaria.
Iemand een ideetje waar dit te laten? Misschien ben ik iets te optimistisch met het willen verwijderen van Ivar.

Nou heeft dit opruimen niet te maken met de lente in mijn bol, maar meer met de chaos in mijn hoofd. Het leven biedt pittige uitdagingen op het moment. Zo run ik hier de tent al sinds februari met alleen maar praktikanten. Dat, naast mijn andere werkzaamheden in de organisatie, plus dat een aantal van de bewoners door een turbulente tijd gaan, maakt dat op het randje balanceer op het moment.
Het komt er op neer dat ik de boel de boel laat, vooral in mijn eigen woonruimte en een beetje in de algemene woonruimtes. Het welzijn van de bewoners staat hoog op mijn prioriteitenlijstje en dat van mezelf (dom, ik weet het) wat lager.

Wat me op de been houdt, is het plezier in het contact met mijn huisgenoten en de prachtige omgeving waarin ik mag wonen. Maar ik weet dat is niet genoeg.

via October Afternoon

Deze week mezelf wat meer teruggetrokken en aan het opruimen geslagen. Volgende week nog een weekje vergaderen, bespreken en wat al niet meer en dan VAKANTIE :)

Ik ben er zo aan toe! Lekker cruisen door Noorwegen dat is het plan. Ik houd jullie op de hoogte.

dinsdag 3 februari 2015

Dansende Kalven

Het leven op de boerderij bepaalt het hier vaak het menu. Vandaag zijn er enkele koeien teruggekomen van de slachterij en gisteravond werd er een kalf geboren. Dus morgen staat er spaghetti bolognese en kalvendans op het menu.

Kijk spaghetti eten we genoeg maar aangezien ik ´eigen gehakt´ prefereer boven gekocht, was het al weer een tijdje geleden. De vorige koeien en varkens werden overheerlijke worstjes. 

Maar goed, eigenlijk wilde ik wat over kalvendans schrijven. Toch een leuker onderwerp dan over het verwerken van oneindig veel kilo´s vlees. Dat misschien een andere keer.

Kalvendans is een pudding die wordt gemaakt van biest. Biest is de eerste melk die een koe geeft na de geboorte van een kalf. Deze eerste melk zit vol met eiwitten en bevat weinig lactose. De melk is erg geel van kleur en ook dikker. Biest bevat veel afweerstoffen en is voedingsrijk en daarom heel belangrijk voor het kalf. Maar gelukkig produceert de koe meer biest dan het kalf nodig heeft. De rest is dus voor ons.

Kalvendans kun je maken van de eerste drie keer dat de koe melk geeft na het kalven (zoń anderhalve dag)

Om kalvendans te maken, moet je vooral alert zijn en de gelijk actie ondernemen als je hoort dat er kalf geboren is, want anders vis je achter het net. Dat gebeurt me nu vaker als voorheen, omdat ik tegenwoordig alleen in de stal te vinden ben als er te weinig melkers zijn (ja, mensen hier wordt nog met de hand gemolken). Maar vanochtend kwam de praktikant bij ons in huis helemaal blij uit de stal want er was een kalf geboren. De eerste biest was aan de varkens gegeven (zonde!).  Maar hij zou wat meenemen in de namiddag. 

Aangezien ik morgen vrij heb en kalvendans maken een niet zo makkelijk te delegeren karweitje is, heb ik de biest vanavond meteen verwerkt. 



Hoe?



Allereerst karamelsaus gemaakt van suiker. De hoeveelheid? Nou zo veel als je lekker lijkt.




Zoals je ziet is de biest behoorlijk geel. Als er heel veel eiwitten in de biest zitten wordt het  baksteenpudding, dus er moet gewone melk bij worden gemengd. Maar hoeveel dat is altijd de vraag. Bij te weinig  eiwitten blijft wordt het een soort van soep. Ik heb weleens recepten gezocht, maar daar zie ik veel verschillende verhoudingen voorbij komen. Na een enige jaren, heb ik de illusie het een beetje te kunnen zien aan de kleur van het mengsel. Kijk, daarom doe ik het zelf dat kalvendans maken, want hoe leg je iets uit als je zelf ook maar wat doet?  Zelf heb ik het geleerd door heel vaak mee te kijken met anderen.










Maar goed. De biest en gewone melk meng ik, wat suiker en kaneel erbij en that is it.

De karamelsaus over broodvormen verdeeld en het biestmengsel er over gegoten.







En dan in een waterbadje in de oven voor een uurtje, niet te hoge temperatuur en dan af een toe even checken hoe het met de consistentie is.





Kijk en dan ziet het er zo uit als het klaar is.








Deze pudding wordt geserveerd met geklopte slagroom en aardbeienjam. En laat daar nu toevallig nog een laatste pot van in de voorraadkamer te staan. (Je ziet het, er is niet veel meer over van de uit Frankrijk geïmporteerde jam, het verdwijnt als sneeuw voor de zon :))






Kijk en dan zou hieronder dus een leuk fotootje kunnen staan van hoe dit toetje wordt geserveerd. Maar helaas, de pudding is nog warm en de slagroom moet morgen nog bij een van de buren worden geritseld. Volgens mij is het genoeg pudding geworden om het hele dorp te voorzien ;)
Voor nu maar even onder een theedoek.



dinsdag 20 januari 2015

Weekendje vrij

Het eerste weekendje vrij van het jaar.
Vrijdagavond eerst even wezen winkelen. Onder andere een gelukstasje gekocht in de knutselwinkel met de gedachte mijn creativiteit eens uit te dagen.


Bij de eerste blik, een vaag vermoeden dat dit weleens helemaal de plank mis kan gaan slaan. Maar hé er is vast wat mee te knutselen.


Oké dan: adventslabels, kerstetiketten, nog wat adventslabels, kaarsenhoudertjes, ringetjes om sieraden mee te maken en neppareltjes. Nou m´ n creativiteit stimuleerde het niet, maar wel mijn lachspieren !




Verder dit weekend gezellig wezen theeleuten met een vrienden en dromen van een eigen zomerhuisje. Veel gelezen en begonnen aan Wie is de Mol? en ik kan nu al niet wachten tot de volgende aflevering.




En zondag lekker naar de bioscoop, een filmpje pakken. Het wordt Calvary, de titel voorspelt een tragische film. Maar in het filmoverzicht wordt het omschreven als een film met zwarte humor. Het feit dat het een ierse film is trekt me over de streep. Ik vind iers altijd prachtig klinken.


CALVARY

De film begint met een scene in een biechtstoel. Je ziet de priester die van iemand die ter biecht komt te horen krijgt dat deze als kind is misbruikt door een priester. En nu gaat hij de priester vermoorden volgende week zondag. Waarom? Niet omdat de priester slecht is, maar omdat ie een goede priester is. Na deze intrigerende eerste scene waarin je dus alleen het gezicht van de priester ziet volgt een boeiende schildering van priester en dorp. Ik ga er niet over uitweiden. Het eindigt bloedig, dat is wat minder. 

Vooral de uitspraak van de priester dat het er teveel naar de 10 geboden worden gekeken in plaats van  naar de deugden blijft bij me hangen. 

En dan stap je de bioscoop uit terwijl de klokken van de Nidarosdom aan de andere kant van de weg  luiden voor de volgende dienst...


zondag 18 januari 2015

Tjilpen

Eind vorig jaar kreeg ik een SMSje van vrienden of ik zin had mee te gaan naar een voorstelling ergens op een woensdag in januari. Lokale theatermakers in de lokale kroeg dat wilde ik wel graag zien. 'Kvitter fra Knotten' was de titel. Ik kon het niet helemaal plaatsen 'getjilp van wat?' Ik dacht dat het Knotten een woord uit het plaatselijk dialekt was. Tja, er zijn zoveel dialektwoorden en uitdrukkingen die ik niet ken.




Pas gisteravond viel me op dat Knotten met een hoofdletter was geschreven. Het bleek de naam van een boerderij te zijn. De plek waar beide theatermakers van stamden, maar sinds 1905 alleen nog maar een naam. In dat jaar verhuisde de familie met heel hun hebben en houwen van het platteland naar het dorp Hommelvik. En echt héél hun hebben en houden: zelfs het huis werd afgebroken en meegenomen.

Wat me keer op keer verbaasd is de verbinding die veel noren voelen met de plek waar ze vandaan komen. Deze vrouwen voelen zich nog steeds verbonden met een plek in het bos, waar geen huis meer staat en die langzaam aan het dichtgroeien is. De plek waar hun overgrootmoeder als kind woonde. Hun eigen ouders zijn geboren en getogen in Hommelvik en toch voelen zij zich verbonden met die plek. Zo bijzonder.

De avond was bestond uit een leuke mix van deels prachtige liedjes en grappige sketches. Cabaret dus, maar dat woord gebruiken ze hier niet. Gelukkig viel het met het dialekt mee en waren er weinig verwijzingen naar lokale situaties. Het was goed te volgen voor ons allochtonen :)
Ik het het prima naar m'n zin gehad.

Vanaf deze week staat de woensdagavond in het teken van ABBA. Daarover later meer.




woensdag 7 januari 2015

Glad!

De temperaturen liggen hier de laatste dagen rond het vriespunt. De ene keer er net boven de andere keer er weer onder. Daardoor is het glad. Sinds gisteravond waait het behoorlijk ook nog een factor die de gladheid doet toenemen.




Terwijl ik vandaag in de schoenenwinkel glijbeschermers afrekende voor een huisgenoot die zich wat onzeker begon te voelen vanwege de gladde paden en wegen bedacht ik dat het voor mezelf ook geen slechte investering zou zijn. Ik loop toch een stukje meer ontspannen als ik niet de hele tijd hoeft te kijken waar ik mijn voeten neer kan zetten (Ik bedenk me opeens dat de vage rugklachten van de afgelopen dagen weleens daarvan zouden kunnen komen). Hhmmm morgen die brodders maar eens onder me schoenen doen, zelfs al krijg ik het gevoel ervan een oude T... te zijn.